اندر فوایدِ «لغتبازی»
این مقاله در شمارهی مرداد ماهِ مجلهی مهرنامه در تهران منتشر شده است.
آقای سید جواد طباطبایی با پُرکاری و بیرون دادنِ چندین کتاب لقبِ «فیلسوفِ سیاسی» را در عالمِ قلم و اندیشه در زبانِ فارسی از آنِ خود کرده و در مطبوعات نامي یافته است. نامآوری، البته، حقِ هر کسي ست که در عالمِ علم و ادب و هنر و سیاست و جز آنها کاري نمایان میکند. اما جایِ افسوس است که بخشِ عمدهی نامآوریِ ایشان نه به خاطرِ اندیشهگریِ والا و هنرِ نویسندگی، بلکه به سببِ جنجالبرانگیزی با تاخت-و-تازي ست که در قلمروِ اندیشهیِ سیاسی و فلسفه به اهلِ قلم در زبانِ فارسی میکند و زنده و مرده را بینصیب نمیگذارد. چنان که از این تاخت-و-تازها برمیآید، به نظرِ ایشان همه بیسواد و نفهم اند و گویی ناگهان آسمان شکافته شده و یک اندیشهگرِ بیبدیل به میدانِ ظلماتِ عالمِ جهل و بیسوادیِ ما پرتاب شده تا با نورافشانیِ علمی و فلسفیِ خود— و البته، مالیدنِ پوزهیِ همه به خاک— جهانِ ما را از تاریکیِ جهل برهاند!