1. با سلام بر استاد عزیز و بزرگوار آقای آشوری
    بنده سالها ست با زبان نگاره ی شما و شیوه ی نوشتارارزشمندتان همراه ام و از آن بهره ی فراوان برده ام. با توجه به بیان توانای تان و نظمی که در نوشته ها ی شما سراغ دارم، موضوعی ست که مایل ام خدمت تان عرض کنم، گر چه نظر یک خواننده ی معمولی ست، خواننده ای که اتفاقاً از ادبیات فارسی در حد معمول روزمره می داند و نه بیش از آن.
    فکر می کنم در نوشته هاتان، نه ترجمه ها، گه گاه جمله های بلند می سازید. اگر چه در این جمله ها قاعده های درست-نویسی رعایت شده اند، اما واقعاً خواننده را سر-در-گم می کنند. این مساله ای بسا به علت حمله ی جحم انبوه افکار مرتبط باشد. یعنی وقتی بنا ست موضوعی نوشته شود مسائل گوناگون به خاطر می آیند و تمایل به ذکر بخش عمده ی آن ها، ناخودآگاه، جمله هایی بلند تولید می کند، جمله هایی که باید دو-سه بار مطالعه شوند تا معنا و چهارچوب شان درک شود.
    به عنوان مثال در همین مقاله، در بخش مقدمه، رجوع فرمایید به خط دوم؛ “نیروهایی که از سده ی دوازدهم رفته-رفته …” و ادامه بدهید تا در سطرششم “در پی هرگونه کشف و اختراع.” این جمله خوب نیست! امیدوار ام بنده را به خاطر بی ادبی ببخشید. زمانی که این بخش را خواندم، ناخودآگاه، مداد برداشتم و کُلی زور-ورزی کردم تا تبدیل اش کنم به جملاتی کوتاه تر!
    باز هم عرض می کنم که جمله ی صحیحی ست. فقط باید در او کنکاش بسیار کرد! کنکاشی که نه قصد نوشته ی شما ست، نه ما را یارای انجام-ش 🙂
    با سپاس و عرض پوزش

Comments are closed.

Webmentions

  • دو پیام آورِجهانِ مدرن — ویراستِ پنجم | جستار ژوئن 30, 2014

    […] (پی‌دی‌اف) […]