سپاس

باراني از ابرازِ محبّت‌هاي شما، كه با گشايشِ اين وبلاگ بر من باريده، براي من سببِ شادمانيِ بسيار است. از اين كه مقاله‌ها و كتاب‌هاي من با شما دوستانِ ديده و ناديده‌ام چنين رابطه‌ي عميق و دل‌پذيري برقرار كرده است، احساسِ سرفرازي مي‌كنم. از همه‌ي شما كه برايم پيام فرستاده ايد سپاس‌گزار ام، و اگر به دليلِ تنگيِ وقت نمي‌توانم به يكايك پاسخ دهم، عذر مرا بپذيريد. نكته‌اي كه بايد تأكيد كنم اين است كه اين وبلاگ به نيّتِ جمع‌ـ وـجور كردنِ مطالبِ پراكنده‌ي من در اينترنت بر پا شده و نه به نيّتِ پاره ‌نويسيِ روزانه، چنان كه شأنِ نزولِ وبلاگ است. شايد در آينده به اين كار هم بپردازم. اما اكنون درگيرِ كارِ سخت و سنگيني هستم كه مجالِ كارِ ديگر نمي‌دهد به هر حال، شوقي كه برخي دوستارانِ اين قلم به اين كار نشان داده اند نفسِ امّاره‌ي مرا نيز وسوسه كرده است! ”مي با جوانان خوردن‌ام خاطر تمنّا مي‌كند...“

با درودِ فراوان

 داريوشِ آشوري